جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی - کیوان رحیمیان از اساتید دانشگاه آنلاین بهائیان که از سوی اجرای احکام دادسرای شهید مقدسی اوین، برای اجرای حکم پنج سال حبس تعزیری خود احضار شده است، در نامه سرگشاده خود با تاکید بر محکومیت خود تنها به سبب تدریس در دانشگاه آنلاین بهاییان بیان می دارد: "به زندان می روم چون به تحصیل بهائیان کمک کرده ام".

رحیمیان به اتهام "عضویت در جامعه بهائی"(ماده ۴۹۹) و "اجتماع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت ملی"(ماده ۶۱۰)، هر یک به چهار سال حبس تعزیری محکوم شده بودند.

وی در بخشی از این نامه می نویسد:"  آیا این فعالیت ها شایسته چنین مجازاتی است که ما در گوشه زندان باشیم و آرتین و ژینا محروم از آغوش گرم والدین باشند و مادرم که باید در این سن و سال آسایش داشته باشد و بیشتر استراحت کند و ثمرات فداکاری هایش برای تربیت دو فرزند بدون پدر را ببیند مجبور باشد فرزندانش را از پشت کابین زندان ببیند و نوه های بدون والدین را بزرگ کند؟"

متن کامل این نامه به شرح زیر است.

امروز (سه شنبه) بعد از ظهر در حالی که مهمان دارم مامان گوشی تلفن را به من می دهد، می گویم بفرمایید. می شنوم که از دادسرای شهید مقدس اجرای احکام تماس می گیرم برای اجرای حکم خود را معرفی کنید می گویم مگر تایید شده است؟ می گوید بله پرونده تان الان اینجاست. می پرسم کی باید بیایم؟ می گوید هر چه زودتر. می گویم زودتر از دو هفته نمی توانم از فردی می پرسد می گوید نمی شود حداکثر هفته دیگر سه شنبه می گویم نمی توانم خلاصه بعد از چند بار ردو بدل شدن حرف قرار می شود شنبه آینده یعنی ۲۵ شهریور خود را معرفی کنم.

از اواسط گفتگو ژینا در کنارم است به محض قطع شدن می پرسد کی بود؟ می گویم حکم ام تایید شده است باید خودم را معرفی کنم. گریه ژینا بلند می شود هق هق می کند می گوید نرو، فرار کن، چرا تو باید بروی؟ چرا باز هم خانواده ما؟ من چه کار کنم؟ و ... سعی می کنم در نهایت آرامش با او حرف بزنم در قبال هر حرف و سوالش چیزی می گویم بعد از حدود یک ربع گریه اش کمی آرام تر می شود و در نهایت استیصال می گوید بابا خواهش می کنم نرو، خواهش می کنم نرو و من از او مستاصل تر می گویم بابا من هم دوست ندارم بروم ولی نمی شود و با خواهش های مجدد او دیگر حرفی نمی زنم دستش را گرفته ام و سرش را نوازش می کنم و ...
یاد پریروز می افتم برای کار بانکی از خانه می روم در کمتر از نیم ساعت بر می گردم می بینم چشمان آرتین اشک آلود است ژینا می گوید گریه کرده است گفته عمو کجاست چرا نمی آید؟ عمو هم رفته اوین!؟ در یک ماه گذشته هر وقت بیرون می روم آرتین می پرسد عمو بر می گردی؟ و من تا الان می گفتم بله عمو بر می گردم. نمی دانم از امروز به او چه بگویم؟ اصلا بگویم یا نگویم.

ژینا قبل از خواب مجددا کمی گریه می کند و می گوید به آرتین چه می خواهی بگویی؟ الآن بگویم؟ راضی اش می کنم فعلا نگوید وهنوز نمی دانم به او بگویم یا نه؟!

با خودم فکر می کنم احتمالا از فردا در ایمیل ها و سایت ها خبر تایید حکم ام می آید و در ۲۵ شهریور ورودم به زندان خبر داده می شود و می شوم جزیی از تاریخ این مرز و بوم و جزیی از تاریخ دیانت بهایی. کیوان رحیمیان به خاطر اعتقادش به زندان افتاد همان گونه که برادرش، زن برادرش و بسیاری دیگر.

یادم می آید در سال ۱۳۵۹ در اویل انقلاب که فشارها و ظلم ها بر جامعه بهایی آغاز شده بود و روز به روز افزایش می یافت مقاله ای از دکتر داودی خطاب به مردم ایران و مسئولین منتشر شد به نام تاریخ شِکوه می کند و من در اوج نوجوانی از نثرش و مفاهیمش که تظلمی بود بر مظالم وارده بر جامعه بهایی لذت بردم. ولی الآن می خواهم بگویم من از تاریخ شِکوه می کنم چراکه فقط وقایع و اتفاقات را ثبت می کند. غم ها، ترس ها، ناامیدی ها، نگرانی ها و کلا احساسات آدم ها فراموش می شود. کامران در پاسخ نامه آسمان گریست که من بعد از دستگیری فاران نوشتم، برایم چنین نوشت و فکر می کنم به بهترین وجه فکر مرا بیان کرده است در این جا می نویسم که شاید در تاریخ ثبت شود و در آینده مورخان به این بعد وقایع هم توجه کنند. شاید هم این کار هنرمندان باشد. کاری که در دهه هفتاد تلاش کردیم که صورت پذیرد ولی موفق نشدیم.

کیوان نوشته بودی "کسی از رنج هایی که ژینا و آرتین می کشند و گریه هایی که کرده و می کنند نمی نویسند." آره ما غرق وقایع و اتفاقات می شویم و از احساس آدم ها یادی نخواهد بود. فکر می کنم برای همین است که از زندگی مان درس نمی گیریم، مار گزیده دوباره گزیده می شود. چون یا وقایع را فراموش می کنیم و یا خاطره می شود. ثبت وقایع بدون احساس. دردگزیدگی مار فراموش می شود و فکر می کنیم می شود از آن اتفاق جلوگیری کرد و یا با فاصله گرفتن زمانی، موضوع کوچک می شود آن قدر که در زندگی گم می شود و یا به حساب نمی آید و وقتی اتفاقات کلی شد، می شود تاریخ، تاریخ زندگی من، زندگی ما، شهر من و خلاصه تاریخ مملو از وقایع و اتفاقات. حوادث و آمار خالی از احساس و ما هم مبتنی بر فکرمان آن وقایع را باور می کنیم، دروغ می پنداریم، اغراق می دانیم و یا ناقص می انگاریم و هیچ کدام از قضاوت های مان با احساس، عاطفه، همکاری، حمایت، تنهایی یا ترس پشت وقایع مرتبط نمی شود و در واقع زندگی یا انسانیت پنهان می ماند و به همین دلیل است که ازتاریخ درس نمی گیریم و گذشته چراغ راه آینده نمی شود.

شاید اگر پشت وقایع و اتفاقات با زندگی و انسانیت ممزوج می شد و با وقایع مرتبط می شدیم، نوع زندگی مان تغییر می کرد، این آینه عبرت، آینه می شد و ما خودمان- انسانی- را در آن می دیدیم. الآن فکر می کنم انسانی مقابل وقایع قرار می گیرد، خودش را در آن نمی بیند یک طرف احساس ونیاز است و طرف دیگر آمار و ارقام و وقایع. این دو دنیای متفاوت راه خود را می روند، شاید اگر این دو دنیا مرتبط می شدند و در ثبت وقایع احساسات هم می بود مثل گریه و دلتنگی ژیناو آرتین، مثل لرزش زانوی تو و من وخیلی مثال های دیگر، این تکرار تاریخ تعطیل می شد. جلوه این تکرار در خانواده ما می شود اعدام بابا در سال ۱۳۶۳ و من وتو نوجوان، داستان دستگیری تو و فرشته درسال ۱۳۸۳ و ژینای ۴ ساله، داستان دستگیری من و فاران و آرتین ۲ ساله. نکته عجیب کوچک شدن سن کودکان است و امیدوارم با ثبت سوالات ژینا و احتمالا سوالات آرتین چرخه تکرار وقایع به کمک این تلاش ها متوقف شود.

علیرغم اطمینان قلبی از فضل حق و این که مطمئنا بندگانش را به خود وا نمی گذارد و حمایت و کمک بی دریغ خانواده و دوستان که بیشترین سرمایه در زندگی ما بوده است و قدردان آن با تمام وجودم هستم ولی اعتراف می کنم که نگرانم. نگران ژینا که چه کسی درد دلها و گریه های شبانه اش را می شنود بدون این که نصیحتش کند و یا به او بگوید هر که در این بزم مقرب تر است جام بلا بیشترش می دهند که او را عصبی تر می کند و بر می آشوبد. چه کسی هر روز آرتین را در آغوش می کشد و به جای بابا، مامان، زن عمو و از این پس عمو می بوسد کاری که هر روز من در این دوماهه انجام می دهم و از کسی دیگر حتی از مامانم نپذیرفته است.

بسیار غمگین، ناامید و متاسفم که در وطنم به جای این که از تجربه ها، دانش و استعداد من، کامران، فاران و امثال ما استفاده شود به صرف اعتقاد مان به اختلال در امنیت ملی متهم می شویم، محکوم می شویم و به زندان می رویم پرونده هایی که ساخته شد و تقریبا مطمئنم که قاضی پرونده حتی آن را نخواند و گرنه به من نمی گفت به کانادا رفتی یا در کلینیک ایران مراجع می دیدی که مربوط به کامران بود که در کانادا درس خواند و ... قطعا قاضی دادگاه تجدید نظر هم نخوانده است. در حالی که در این چند ساله تمام تلاش ما این بود که تجربه ها و یادگرفته های خود را با همه، فارغ از دین و اعتقادشان و باورهای خودمان سهیم شویم و کمکی برای آرامش، شادی، رضایت خاطر و در نهایت غنای زندگی شان باشیم. تمام تلاش های مان در تدریس دروس روان شناسی در موسسه علمی آزاد به جوانان بهایی محروم از تحصیل، مشاوره های فردی، کلاس های زبان زندگی، آموزش پیش از ازدواج، تربیت جنسی کودکان، نوجوانان و روابط زناشویی موثر و ترجمه و تالیف کتاب در این زمینه ها که تماما با تایید وزارت ارشاد چاپ و یا با تصویب سازمان بهزیستی مورد استفاده قرار گرفته است با نیت خالص، صمیمانه و بی دریغ بوده است.

در همین جا از همه افرادی که با ما مرتبط بوده اند دعوت می کنم در صورت تمایل تجربه شان، یادگیری شان، احساسات شان و تاثیراتی که برای زندگی شان داشته است را از آن چه از ما (من، کامران و فاران) دیده اند و گرفته اند را بنویسند. هم چنین از همه این افراد خواهش می کنم اگر شکایت، گلایه،... و یا هر موردی که به زندگی شان آسیب رسانده است را هم بنویسند شاید مسئولین قوه قضاییه، وزارت اطلاعات و یا هر مقام ذیربط دیگر ببینند و امیدوارم با دیدن این با وجدان خود کنار بیایند و بینند آیا عدالت را رعایت کرده اند؟ آیا این فعالیت ها شایسته چنین مجازاتی است که ما در گوشه زندان باشیم و آرتین و ژینا محروم از آغوش گرم والدین باشند و مادرم که باید در این سن و سال آسایش داشته باشد و بیشتر استراحت کند و ثمرات فداکاری هایش برای تربیت دو فرزند بدون پدر را ببیند مجبور باشد فرزندانش را از پشت کابین زندان ببیند و نوه های بدون والدین را بزرگ کند؟

امیدوارم که یکی از دوستانم پیشقدم شود سایتی یا لینکی را به این منظور درست کند و به همه اعلام کند چون من ترجیح می دهم این ده روز باقی مانده را با ژینا و آرتین بگذرانم هم برای آنان و هم برای خودم که شاید تا ۵ سال از این موهبت محروم باشم. کامران چند روز قبل از دستگیری اش در ۲۲ شهریور پارسال نامه ای به آرتین وملت ایران نوشت که به من و دوستی عزیز داد و در تمام این یک سال به امانت پیش من بود و مایلم در این زمان آن را در این جا ثبت کنم. شاید برای آیندگان و تاریخ به کار آید:

"آرتین و ملت ایران،
امشب در منزل خودم برای همگان اقرار می کنم که: بهایی هستم، در موسسه علمی آزاد درس خواندم و تدریس کردم، کارشناس ارشد مشاوره ام را در کانادا گرفتم، از سال ۱۳۸۳ در ایران مشاوره کردم با حدود ۲۰۰۰ نفر، الگوی ارتباط بدون خشونت را با نام زبان زندگی آموزش دادم، متون آن راترجمه کردم و با مجوز وزارت ارشاد چاپ کردم. با رضایت به گذشته ام نگاه می کنم و از آن چه به دست آوردم و آن چه به ملت ایران دادم راضی، شاد و خرسند هستم.

ضربات شلاق به پدرم در زندان سال ۱۳۶۲ شد ضربات ریتم بر تنبک، ممنوعیت تحصیل در دانشگاه های ایران شد کارشناسی ارشد مشاوره از کانادا همراه با مهارت های مکمل مثل تئاتردرمانی، ان ال پی و ارتباط بدون خشونت. و در نهایت شش ماه انفرادی پدرم، اعدام و شهادت او شد ارتباط من با آدم ها در جلسات مشاوره و کارگاه های آموزش زبان زندگی و این الگوی ارتباطی و زبان زندگی شد هدیه من وخاندان رحیمیان به ایران و تمام ایرانیان عزیز، که امیدوارم بپذیرند.

زندگی، شادی و آرامش آرزویم برای تو و تمام ملت ایران است."

من هم در این جا اذعان می کنم که از تمام انتخاب های زندگی ام راضی ام و اگر مجددا هم تکرار شود همین را انتخاب می کنم و افتخار می کنم به همه باورها و تلاش هایم و امیدوارم که آن چه بر من وخانواده ام می گذرد عاملی شود برای عدالت، آزادی و پیشرفت کشورمان.
گر تیغ بارد در کوی آن ماه گردن نهادیم الحکم لله

کیوان رحیمیان
ساعت ۳:۳۰ بامداد ۱۵ شهریور ۱۳۹۱

AAED - The appeal court has confirmed the five year sentence of KayvanRahimian and he must present himself in ۱۲ days time. Kayvan's brother and his brother-in-law, Kamran Rahimian and FaranHesami, are serving their four-year sentences in prisons of Rajai-shahr and Evin with similar offences of teaching at BIHE (The Baha'i Institute for Higher Education). Kayvan's wife recently lost her life to cancer. Kayvan and Kamran's father, Rahim Rahimian, was executed in ۱۹۸۳ for believing in the Baha'i Faith.

The ۳ year-old Artin (Kamran and Faran's son) and the ۱۱ year-old Zhina (Kayvan and Fereshteh's daughter) will be separated from their parents.

I complain about history

Today, in the afternoon, while entertaining my guests, my mother passes on the telephone to me; I say “hello? Who is it?”

I hear “I'm calling from ShahidGhods’ public prosecutor’s office informing you to present yourself to obey the order”. I ask “but has it been approved?” he says “yes, your file is here now”. I ask “when should I come?” he says “as soon as possible”. I say “I cannot come any sooner than the next two weeks”. He talks to someone and then tells me “it is not possible. Maximum one week next Tuesday”. I say “ I cannot”.

So after a little back and forth bargains it is set for me to present myself next Saturday, ۱۵ September ۲۰۱۲. Zhina stands by my side half way through the conversation and as soon as I hang up she asks “who was it?” I say “my verdict has been confirmed and I must present myself”. Zhina starts crying and with eyes filled with tears begs me “don't go, escape, why should you go? Why our family again? What should I do?” and... I try my hardest to talk to her in utmost calmness. I try to respond to her every question. After a quarter of an hour, she calms down a little and in complete despair says “daddy, please don't go, I beg you not to go” and I, more desperate than her,say “dearest, I don't wish to go either but it is not possible”. After her repeated pleading I stop answering her back. I just hold her hands tightly and stroke her head softly.

I remember two days ago when I went out of the house for less than half an hour for some banking business. Upon my return I find Artin's eyes filled with tears. Zhinasays “he has cried asking where uncle is? Why isn't he coming? Has uncle gone to Evin too?” Within the last month, every time I leave the house, Artin asks “uncle are you coming back?” and up until now I used to say “yes dearest, I will come back”. I do not know what to say from today onwards. Should I even say or shouldn't I?

Before going to bed, Zhinacries a bit more and asks “what are you going to tell Artin? Should I tell him now?” I convince her not to say anything for now and I still don't know whether I should tell him or not!

I think to myself the websites and emails will probably be filled with the news of the confirmation of my verdict and the fact that I will have to present myself on the ۱۵^th of September. Then I will become a part of history of this country and a part of Baha'i Faith's history:KayvanRahimian was imprisoned because of his belief, just the way his brother, his brother-in-law and many others were.

I remember in the year ۱۹۷۹, at the beginning of the revolution when the pressures and persecutions on the Baha'i community had begun and which intensified day after day, an article by Dr.Davoudi was published entitle “history complains” addressed to the people of Iran and the authorities. And I, in the prime of my youth, enjoyed its writing style and the concepts therein which were of grievances of injustices and persecutions of the Baha'is.But now I want to complain ABOUT history because it only records events and incidents. Sadness, fears, hopelessness, worries, and in general people's feelings get forgotten.

In response to the 'sky' letter that I wrote after Faran's arrest, Kamran cried. In response he wrote the below, which I think explains my state of mind perfectly. I include it here in the hope that it may be recorded in history and it may allow the future historians to take note of this aspect of the events too. Or maybe this should be left to the artists, a work that we tried to accomplish in the ۷۰s but failed.

Kayvan, you had written “no one writes of what Zhina and Artin go through, the tears they shed, and the hardships they endure.” True! We get drowned in incidents and events so much that people's feelings get forgotten. I think this is why we don't learn from our lives because we either forget the events or they become memories. Record of events without feelings! The pain gets forgotten and we think it possible to prevent an event from recurrence or we think with time the subject will melt away so much so that it will be lost in life and or it will become unworthy of consideration. And once the incident becomes generalised, it will become history, the history of my life, our lives, my world. In other words, a history filled with incidents and events. Incidents and statistics deprived of feelings!

And we either believe these events, or we think of them as lies, exaggerations, or flaws based on our thoughts. And none of our judgements get connected to the feelings, sentiments, cooperation, supports, loneliness, or fears that lie behind the veil of events. In reality, life and humanity are left hidden and it is for this reason that we do not learn from history and the past does not become the leading light for the future.

Maybe if the events and incidents were intertwined with life and humanity and we could connect with the events, then our lives would have been different. This mirror of life would have been used for us to see ourselves, the humanity, in it. I think that, at the moment, a person is confronted with events but does not see himself in the mirror which on the one hand is the feelings and the needs and on the other is statistics, numbers, and incidents. These two utterly different worlds tread their own different paths. Maybe if these two worlds were united and feelings such as tears and longings of Zhina and Artin, such as the shaking of your knees and my knees and many other examples were also recorded in history, then this history would never have been repeated. The manifestation of this repetition in our family is the execution of our father in ۱۹۸۳ in our teenage years, the story of your and Fereshteh's arrests in ۲۰۰۴ when Zhina was only ۴, and another story of me, Faran, and our two year old Artin. The interesting point is that the age of involvement of children is getting younger and younger. I sincerely hope that by recording Zhina's and most likely Artin's questions, the wheel of repetition of such events would stop spinning.

In spite of my deepest assurance ofGod’s graceand the knowledge that He would not leave people to their own devices, in addition to the help and support of the friends and family, who are the most valuable treasures of our lives and to whom I am indebted, yet I have to confess that I am worried. I am worried forZhina. Who is going to listen to her now? Who is going to calm her down in the middle of the night when she is crying, without telling her that “hardship and difficulties are for those who are closer to God”which would upset her beyond words? Who is going to embrace little Artin and kiss his little cheeks in place of his dad, mom, aunt and now his uncle?The things I was doing in the past two months andthethings he would notwelcome from anyone else even my mother(his grandma).

I amvery disappointed and sad because the government authorities are accusing us (me, Kamran and Faran) of espionage in my own homeland, only because of my belief in the Baha’i Faith.Instead of using our knowledge and experiences, they convict us and imprison us. I amconvinced that the judges of the court have not even oncegone through ourfilesotherwise they would not have asked me whether I am practicing here or Canada, a question which should have been addressed to Kamran who had studied in Canada and not me. I am certain that the judge of the appeal court has not read it either.

This happens to us while,for all these years,we have been tryingto share all of our experiences and learningwith everyone without any regards for their religions, belief, and our own beliefs in order to behelpfulto them so that they can have a better life style and find more peace in their lives. It was with our pure intentions and pure love that we began to teach psychology courses at BIHE to the Baha’i youth who aredeprived of higher education, to offer individual counselling, language of life lessons, premarital education, sex education of children andteenagers, effective marital relations,and translations and compilation of books in these related fields which incidentally were eitherpublished by the approvalof the Ministry of Culture and Islamic Guidance or used by the approval of the Social Services.

Now I invite all the people whose path have crossed ours at one point in their lives to share their learning, experiences, and theirsentimentstowards me, Kamran, and Faran, if they so wish to do. Also I want them to speak out if this material somehow harmed them in their everyday lives. Maybe by coming across these testimonies, the authorities of Judicial System and the Ministry of Intelligence wouldrealize the truth and maybe their conscious will becomesawakened, and question their own judgements.

I wonderif after all these efforts and sacrifices, we deserve to spend our lives in prison while Artin and Zhinaare deprived oftheir parents’ warm companionship. My mother who is in her declining years has to now see her two children behind bars while taking care of her grandchildren instead of resting and relaxing at her age and seeing the fruits of her scarifies in bringing up her children single-handedly.

I hope that one of my friends would start a webpage in this regard and announce it to all. I would prefer to spend more time with Zhina and Artin, since there is only ۱۰ days left for my ۵-yearimprisonment to commence and I would like to spend all these ۱۰ days with them since I may be deprived of seeing them for the next five years.

A couple of days before his arrest last year, Kamran wrote a letter addressed to his son,Artin, and the people of Iran and gave it to me and a dear friend and it was in my trust all this time. However, I would like toinclude this letter here and recordit nowhoping that it would be a good reference for history and the future.

Artin and the people of Iran,

“Tonight in my house I testify that I am a Baha’i and that I studied and taught in BIHE and I got my Master’s degree in Counselling in Canada in ۲۰۰۴.Since ۱۹۸۳, I counselled more than ۲۰۰۰ people in Iran and taughta relationship model without aggression called the language of life. I translated all the related material andpublished them with the permission of the Ministry of Culture and Islamic Guidance. When I look back at my past, I have complete satisfaction for what I learned and what I offered to the Iranian society. All the lashes inflicted on my father during hisimprisonment in the year ۱۹۸۲ turned into rhythm of music; the deprivation of education turned into a Master’s degree in counselling from Canada, skills in NLP, and relationship without aggression;and ultimately, the six-months solitary confinement of my father and his execution turned into my relationship with other individuals in counselling sessions and language of life workshops. This relationship model and the language of life turned into a gift from the Rahimian family and me to Iran and all the dear Iranians. It is hoped that they accept it. Life, happiness, and peacefulness are my wish for you and the entire nation.

I announce that I am satisfied with all the choices I made in my life and if I had the chance to start it all over again I would do the exact same things. I am proud of all my beliefs, and efforts and I hope that what is happening to me and my family would be a factor for justice, freedom, and advancement ofour country.“

KeyvanRahimian

۳:۳۰ a.m. ۵ September ۲۰۱۲